ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΦΝΩΝ

ΓΙΟΡΤΗ ΚΡΑΣΙΟΥ ΔΑΦΝΩΝ

 

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ


Φονιά του ονείρου θα σε πω, πάλι ζηλιάρη ήλιε -

γιατί 'ρθες και με ξύπνησες την ώρα που μου 'μήλιε


Κάποτε ήταν ανάμνηση και τώρα είναι σκέψη -

 μα πρέπει νά 'βγει απ' το νου, προτού με καταστρέψει


Οτι μ' αρέσει κι αγαπώ, είναι στα ξένα χέρια -

γι' αυτό και με τη τύχη μου, είμαστε στα μαχαίρια


Δεν έχει μεγαλύτερο νοιώσει η καρδιά μου πόνο -

σ΄ άλλη αγκαλιά να τη θωρώ να τη 'ποκαμαρώνω


Απ' 'οταν εγεννήθηκα, η μοίρα το 'χει γράψει -

άμα γελάσω το πρωϊ, το βράδυ θα 'χω κλάψει


Μια μέρα λείπεις και θαρρώ, πως είναι δέκα χρόνοι -

κ' έγινε η απουσία σου, φονιάς και με σκοτώνει


Μια μέρα λείπεις και θαρρώ, πως χρόνια σ' έχω χάσει -

σαν είσαι δίπλα μου ο καιρός, βιάζεται να περάσει


Ποτέ μου δε σε σκέφτηκα και να μη νοιώσω πόνο -

γιατί το ξέρω ώς 'τε να ζω πως θα 'σαι σκέψη μόνο.


Ευαισθησία ο καημός, κι η μοίρα μου 'χει δώσει -

εδά ακόμα  κι η χαρά μπορεί να με πληγώσει


Συχνά η τύχη με χτυπά, και συ με απελπίζεις -

πάντα για σένα χάνομαι, μα χάρη δε γνωρίζεις


Δεν την αφήνω τη πληγή, που μ' άνοιξες να γειάνει -

γιατί 'ναι το μοναδικό, δώρο που μου 'χεις κάνει


Βοτάνι λησμονιάς ζητώ, μια εποχή να σβήσω -

μήπως μπορέσω μια πληγή, που αιμορραγεί να κλείσω


Όπου κι αν γράψω σ' αγαπώ, ποτέ δεν τελειώνει -

στο τέλος με το δάκρυ μου η λέξη πάντα λειώνει.


Κάθε που κάνω τη καρδιά  δώρο, το μετανιώνω -

γιατί μου τη γυρίζουνε πίσω γεμάτη πόνο.


Οταν γυρίσεις και με δεις, κατάματα μικρή μου -

ο πόνος φεύγει απ' τη καρδιά και παγουδιά η πληγή μου


Κρυφή πληγή μεσ' τη καρδιά με βασανίζει πάλι -

κι όμως το στόμα μια μιλιά δεν ημπορεί να βγάλει.


Σαν εφιάλτης έρχονται, όλα τα περασμένα -

μαρτύριο εκατάντησε τούτη η ζωή για μένα


Μη περιμένεις από 'με, χαρά να σου χαρίσω -

γιατί και ΄γω την έχασα προτού να τη γνωρίσω


Πες μου το πως δε μ' αγαπάς πες μου το μα δε λιώνω -

εγώ βαστώ στο χωρισμό και νταγιαντώ στον πόνο


Δε θέλω απ' τη μοίρα μου, μερίδιο μεγάλο -

εγώ γυρεύω τα θρουλιά, απ' τσι χαρές των άλλων.


Πάντα τσι δίνεις τσι καρδιάς, πόνο που δε σηκώνει -

μα σε μπαξέ χωρίς νερό, λουλούδι δε φυτρώνει


Παντέρμη σκέψη και γιατί το νου μου βασανίζεις -

κι απάνω στις παλιές πληγές, άλλες πληγές ανοίγεις;


Λέω κρυφά τον πόνο μου, δεν τονε φανερώνω -

για να μη ξέρεις ο κάθαής, για ποιο μεράκι λειώνω


Στου χωρισμού σου τη πληγή, φάρμακο δε θα βάλω -

για να πονώ να μη ξεχνώ ένα σεβντά μεγάλο


Πως τραγουδώ δε πάει να πει, χαρούμενος πως είμαι -

εκιά με βγάνει μια πληγή τσ' αγάπης που πονεί με,


Τίνος θα πω το πόνο μου, όχι για να με νοιώσει -

μόνο δυο λόγια να μου πεί, κουράγια να μου δώσει


Αναστενάζω μα ο καημός, από μέσα μου δε βγαίνει -

γιατί η πληγή που μ' άνοιξες εύκολα μπλιο δε γειαίνει


Το βλέμμα ρίχνω στο κενό, τη σκέψη απομονώνω -

και μεσ' την απομόνωση εσένα βλέπω μόνο


Τις ώρες που 'μαι μοναχός, κλαίω να μη με δούνε -

γιατί αν κλάψω φανερά πολλοί θα το χαρούνε


Απ' όταν ένοιωσα ζωή, έχει να ξημερώσει -

χωρίς σημάδι χαραυγής, κοντεύει να τελειώσει


Γελώ μα μεσ' το γέλιο μου, όποιος παρατηρήσει -

ίχνη του πόνου φαίνονται που 'κείνη μου 'χει αφήσει


Είναι σκληρό να καρτερείς, χρόνια χαρές να 'ρθούνε -

και να θωρείς τριγύρω σου, αλλού να τσι πετούνε


Πάντα στους δυνατούς ο Θιος τα βάσανα τα δίνει -

γιατί στ'ς αδύνατους ποτέ δεν έχει εμπιστοσύνη


Με το μαράζι μια ζωή, είμαι και τυρανούμαι -

ότι αγαπώ μου πέρνουνε κι  ότι αγαπώ στερούμαι.


Ω τη παντέρμη τη χαρά, κακόπιαστο φυντάνι -

χίλιες φορές το φύτεψα κι ένα βλαστό δε βγάνει


Πρέπει να βγάλουν Άγιο, πόνο να τονε λένε -

να δεις μπροστά στη χάρη του, πόσες καρδιές θα κλαίνε


Μέσα στου πόνου το μπαξέ, χαρά ποτέ δε βγαίνει -

κι αν βγει την πνίγουν οι καημοί που είναι φυτρωμένοι


Παρ' όλο που 'μαι δυστυχής, ξερό κουράγιο κάνω -

γι' αυτό το γέλιο τεχνητό και ψεύτικο το βγάνω


Όλου του κόσμου οι χαρές στη πόρτα μου να 'ρθούνε -

δεν την ανοίγω σε καμιά γιατί με ξεγελούνε


Τόπος που κάνει αντίλαλο, πληθαίνει το καημό μου -

γιατί γροικώ δυο τρεις φορές τον αναστεναγμό μου


Εγώ γνωρίζω τη χαρά ζωγραφισμένη μόνο -

γιατί 'χω συμφωνητικό μονάχα με τον πόνο


Φύγετε σύννεφα από μπρος, ο ήλιος να προβάλλει -

για δε μπορώ να τη θωρώ τη καταχνιά σας πάλι


Εμένα με 'φερε ο Θιος, για ένα σκοπό και μόνο -

να δοκιμάζει απάνω μου κάθε καινούργιο πόνο


Όταν πονείς να μου το λες, το δάκρυ εγώ να βγάνω -

γιατί αν δω τα μάτια σου κλαμένα θα πεθάνω.


Δεν περιμένω Ανάσταση, ούτε Λαμπρής ημέρα -

γιατί εγώ 'χω άνθρωπο κι όχι Θεό πατέρα.


Άρχισε πάλι η χαρά, να 'ρχεται λίγη   λίγη -

κάνω στην άκρη τους καημούς, να μη τους δει και φύγει.


Ποιος είδε άντρα ευαίσθητο, στο χωρισμό να κλαίει -

να βγάνει η πέτρα εμιλιά και σώπα να του λέει


Κάμε Χριστέ μου οι χαρές, με τον καινούργιο χρόνο -

να 'ναι πληθώρα να μπορούν, να διώχνουνε τον πόνο.


Σε μια χαρά δεν έτυχε, Θε μου να με καλέσεις -

πως να μη παραπονεθώ με τέτοιες εξαιρέσεις;


Μια ασκιανάδα μου κλουθά κι όπου βρεθώ δε λειάζει -

 ο στεναγμός μου σύννεφο, κάνει και με σκεπάζει


Στον ασκιανό σου δε θα 'ρθω, όσο κι αν κάνει κάψα -

σ' όποιο δεντρί κι αν έκατσα οι στεναγμοί το κάψαν


Χαρές ο ήλιος να σκορπά, πάλι φοβούμαι Θε μου -

μη γίνει η μοίρα σύννεφο και δε λειαστώ ποτέ μου.


Αδερφομοίρη στους καημούς, η μοίρα μου με βάνει -

κι όταν μοιράζει τσι χαρές απόπαιδο με κάνει



    πίσω στο μενού    

Δαφνές γιορτή κρασιού ΠΟ.ΣΥ.ΔΑ. Links χορηγοί περί οίνου κεντρική επικοινωνία