ΕΡΩΤΙΚΕΣ  ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ

Είδα το τ' άστρο τ' ουρανού κι εζήτηξά του χάρη, -

πριν βασιλέψει εγώ και συ να γίνουμε ζευγάρι.

Ήθελα να ' μαι ανάσα σου, να μπω στα σωθηκά σου, -

να δω για ποιό μαραίνονται τα φύλλα τσι καρδιάς σου.

Υπάρχουν αμυγδαλανθοί, σαν τ' ουρανού το χρώμα -

και θα τσι στρώνω όπου περνάς, να μην πατείς στο χώμα

Ποτήρι η αγάπη σου κ' είναι καημούς γεμάτο -

κι αν έχει και καμμιά χαρά θα βρίχνεται στον πάτο.

Έβγα στο παραθύρι σου να γίνει η νύχτα μέρα - 

να πάρει ανάσα η καρδιά και το κορμί μου αέρα.

Ήρθε καιρός οι δυο καρδιές να ζήσουνε ομάδι -

κι η μια τσ'άλλης να δώσουνε τσ' αγάπης το σημάδι.

Βιόλα μου απ' όταν έφυγες, η πόρτα 'ναι κλεισμένη, -

να μη πορίσει η μυρωδιά που νου 'χεις αφησμένη.

Ποτέ μου δε σε σκέφτηκα και να μη νοιώσω πόνο, -

γιατί το ξέρω ώς 'τε να ζω πως θα 'σαι σκέψη μόνο.

Παλεύω να 'βγεις απ' το νου, μα δε τα καταφέρνω, - 

στο κάθε κτύπο τσι καρδιάς, οπίσω σε γιαγέρνω.

Σαν αγαπιούνται δυο καρδιές, πολλές χαρές θωρούνε -

τσι πίκρες και τα βάσανα με θάρρος ξεπερνούνε.

Αδύνατό 'ναι να καεί, κερί και να μη στάξει, -

αγάπη να θεμελιωθεί, χωρίς ν' αναστενάξει.

Φεύγει και φεύγει η χαρά, και μόνο οι αναμνήσεις -

θα μου κρατούνε συντροφιά ίσαμε να γυρίσεις.

Όπου κι αν γράψω σ' αγαπώ, ποτέ δεν τελειώνει -

στο τέλος με το δάκρυ μου η λέξη πάντα λειώνει.

Κάθε που κάνω τη καρδιά  δώρο, το μετανιώνω -

γιατί μου τη γυρίζουνε πίσω γεμάτη πόνο.

Αν χρειαστείς κάποια αγκαλιά, φώναξε τ' όνομά μου -

κι αν δε μπορώ να 'ρθω εγώ θα στείλω την καρδιά μου.

Με χίλιους τρόπους σ' αγαπώ, μα ένας ξεχωρίζει -

που 'χει μορφή το δάκρυ μου, δική σου οντε πορίζει.

Ορκίστηκα να πάψω μπλιο, με αγάπες ν' ασχολούμαι -

μα σ' είδα και μη προδοθώ, στον όρκο μου φοβούμαι.

Νερό αθάνατο αν βρω, θα το κρατώ για σένα -

εγώ δεν πίνω αφού ζωή είσαι εσύ για μένα.

Πες μου το πως δε μ' αγαπάς πες μου το μα δε λιώνω -  

εγώ βαστώ στο χωρισμό και νταγιαντώ στον πόνο

Είσαι μέσα στη σκέψη μου και μέσα στο μυαλό μου -

παρηγοριά στη μοναξιά ελπίδα στ΄όνειρό μου.

Η σκέψη πάντα όπου σταθώ μου φέρνει την σκιά σου -

και ζω μ'αυτή σαν δε μπορώ αλλιώς να'ρθω κοντά σου

Άμα θα νοιώσεις μοναξιά και πίκρα να σε δέρνει -

δίνε  φτερά στο λογισμό, κοντά μου να σε φέρνει.

Ο λογισμός με τη καρδιά, πάντα 'ναι τσακωμένοι -

ο 'νας σε διώχνει μακριά κι η άλλη επιμένει.

Τσ' αγγέλους σου καμμιά φορά, Θεέ μου ανέ μετρήσεις -

αυτό που λείπει το 'χω εγώ μα μη μου το στερήσεις.

Μεσ' τσι καρδιάς μου το μπαξέ, τα πιο ωραία άνθη -

είναι αυτά που φύτρωσαν απ' τα δικά σου πάθη.

Έχει καρδιά που δεν πονεί, γιατί του βράχου μοιάζει -

λέω τσι πως την αγαπώ, μα κείνη δε τη νοιάζει.

Του χωρισμού σου κουβαλώ, τ' αγιάτρευτο μαράζι -

κ' είν΄η ζωή μου σκοτεινή νύχτα που δε χαράζει.

Οτι ζητήσεις και μπορώ, χαλάλι σου το κάνω -

πετώ τσ' αγάπες τσι παλιές κι αρχή από σένα βάνω.

Άμα σε βγάλει η περασά, απ' τσι καρδιάς το κήπο -

να κόψεις βιόλες όσες θες να μη σκεφτείς πως λείπω.

Από τον κήπο του έρωτα, μια ανθοδέσμη κόψε -

φεγγάρι μου Δαφνιώτικο να τσι την πας απόψε.

Να κάψω θέλει το κορμί, μα την καρδιά θ' αφήσω -

γιατί 'σαι μέσα και μπορεί ζωή να σου στερήσω.

Νερό δε σβήνει τη φωθιά π' άναψες στο κορμί μου -

πάνω στα χέρια σου κρατάς θάνατο και ζωή μου.

Σε αγαπώ που δεν μπορεί, ούτ΄ο Θεός ακόμη -

για σένα ότι αισθάνομαι να μου αλλάξει γνώμη.

Λιάζει την ώρα που γελάς κι οντε δακρύζεις βρέχει -

κι οντε ξανοίγεις χαμηλά, η μέρα φως δεν έχει.

Άθελα με το βλέμμα σου, μπορείς φωτιά ν' ανάψεις -

σκέψου εκείνο που κοιτάς πολιώρα πως θα κάψεις.

Τη σκέψη δε θωρεί κανείς και πέμπω τη κοντά σου -

αντί για μένα σκιας αυτή να μπεί στην αγκαλιά σου.

Αδιαφορώ κι όμως ρωτώ πάντα μου να μαθαίνω  -

κι όσο σε διώχνω από το νου τόσο συχνά σε φέρνω

Που να τη βρω τη λογική μετά από σένα φως μου -

που μ'άφηκε και σου κλουθά στα πέρατα του κόσμου

Υπάρχουν θάλασσες, στεριές, ήλιοι, φεγγάρια, αστέρια -

 μα γώ προτίμησα να ζώ σκλάβος στα δυο σου χέρια.

Πιο εύκολο μου φαίνεται τ' αστέρια να μετρήσω - 

παρά τα μάτια σου τα δυο να τα ξελησμονήσω.